Film

                     “Met plezier naar de film”

                       Inleider: Paul Overmeer.

 

Tijd

Maandagmiddag 13.30 uur  tot ± 16.30 uur

Data

2 okt. 6 nov.2017 8 jan. 5 febr.5 mrt 2018

Locatie

Filmtheater Pathé Pieter Vreedeplein 174, Tilburg

Kosten

€ 15,00

Gastvrouw

Coby Marskamp ( 013 - 455 38 87

 

 

We kunnen genieten van een film, als die niet alleen knap en mooi gemaakt is, een goed verhaal heeft, niet al te schrikwekkend is, maar vooral ook iets “meegeeft”.

  • een leerzame kijk op een probleem,
  • een stimulans om je in de problematiek te verdiepen,
  • een uitnodiging tot een boeiend gesprek met anderen.

 

In de vijf films die vertoond worden komen vijf verschillende thema’s aan de orde:

  1. Daniel Blake (2oktober 2017) Drama 1u. 40 min.

Humor, warmte en wanhoop gaan hand in hand en maken van Daniel Blake een oprechte, emotionele en uiterst innemende film.

 

 

  1. Holy Motors (6 november 2017) Illusie en fantasie.

Een krankzinnige trip, vol bespiegelingen over cinema en cinefiele knipogen, met mooie liedjes en sprekende limousines.

 

  1. El Abrazo de la Serpiente (8 januari 2018)

Dit is een visueel betoverend onderzoek naar de mens, natuur en de destructieve krachten van kolonialisme, een lofzang op een verdwenen cultuur.

 

  1. La fille inconnue (5 februari 2018) Portret van een dokter.

Op een avond wordt er bij de dokter aangebeld en ze besluit niet meer open te doen.

De volgende dag wordt het lichaam gevonden van een jong meisje.

Uit schuldgevoel gaat ze op onderzoek uit.

 

  1. La La Land (5 maart 2018) Vrolijk luister- en kijkspel.

Een moderne variant op de klassieke Hollywood musical en een ode aan iedereen die durft te dromen.

 

Daniel Blake, maandag 2 october 2017: bureaukratie kan pijn doen.   

Verenigd Koninkrijk / Frankrijk / België.Drama,100 minuten,geregisseerd door Ken Loach,met Dave Johns, Hayley Squires en Micky McGregor.

 

De 59-jarige Daniel Blake heeft bijna zijn hele leven als meubelmaker gewerkt in het noordoosten van Engeland. Na een ziekte heeft hij voor het eerst in zijn leven hulp nodig van de staat. Hij kruist het pad van de alleenstaande moeder Katie en haar twee jonge kinderen, Daisy en Dylan. Katie's enige kans om te ontsnappen aan een hostel voor daklozen, is door een flat te accepteren 450 km verderop. Daniel en Katie bevinden zich in niemandsland, gevangen in de bureaucratische rompslomp van het hedendaagse Groot-Brittannië.

 

1.  De regisseur, het sociaal realisme.   

De Britse filmregisseur Ken Loach (* 17 juni 1936) wilde na ‘Jimmy’s Hall’ geen fictiefilms meer maken. Diverse films van hem zijn door de sociaalrealistische stijl en de socialistische thema’s niet gedistribueerd of uitgezonden, een vorm van politieke censuur!

 

Toen Loach en zijn scenarist Paul Laverty werden geconfronteerd met schrijnende verhalen over armoede, werkloosheid, falende gezondheidszorg en repressieve arbeidsbemiddeling konden ze niet anders dan er een film over maken.

 

Het sociaal realisme in films is vanaf de jaren zestig tot vandaag toe vooral een Brits genre, denk aan Trainspotting (1996) en Billy Elliot (2000), zich afspelend in Schotland of in het Noorden van Engeland. Naturalistische beelden in een fotografische stijl.

 

"Arbeiders zijn boeiender omdat ze dichter bij de moeilijke beslissingen omtrent overleven staan," vertelt Loach, "kwetsbaarder ook en emotioneel naakter, met minder remmingen. Wanneer ik in de problemen zou zitten zou ik niet in een rijke omgeving willen wonen maar in een omgeving waar arme mensen leven." Het is duidelijk aan welke kant de regisseur staat. Voor objectieve afstandelijkheid moet je niet bij hem zijn. "Ik vind het laf om bij bepaalde verhalen afstand te houden, filmmakers moeten stelling nemen en niet zomaar wijzen op symptomen”, zegt hij.

 

2. Een ondoordringbaar bureaucratisch web  

In deze film wordt getoond, hoe de verdeling van geld voor de voorzieningen van de verzorgingsstaat in concreto plaatsvindt. Hoe regels tegenstrijdig kunnen zijn, hoe ambtenaren de regels toepassen.

De nodeloze complexiteit van het uitkeringssysteem en uitzendbureaus in Engeland wordt genadeloos ontleed. Het hele systeem lijkt ingericht om zo ondoordringbaar mogelijk te zijn, met als gevolg dat mensen afhaken of hopeloos verstrikt raken.

Hoe menselijk werkt ‘het systeem’? Hoeveel begrip kan de cliënt opbrengen?

 

3. Armoede, precariaat:

 

De film gaat over mensen, die leven in armoede. Armoede is een geladen woord, men spreekt vandaag vaak over ‘het precariaat’. Dit woord precariaat, een samenvoeging van precair en proletariaat, verwijst naar de onzekerheid op sociaal, economisch, cultureel en politiek vlak van een groeiende groep in onze maatschappij, wat kan uitmonden in extremisme en populisme. Nieuwe woorden kunnen m.i. de harde alledaagse realiteit verbloemen, maar in het nieuwe begrip komt wel naar voren, dat individuele armoede voor de hele samenleving slecht kan uitpakken. (google: precariaat Guy Standing). 

 

4. Zelfrespect: waardering, erkenning en respect

In de film wordt wanhopig gezegd: “Maar als je geen zelfrespect meer hebt, is het afgelopen”. De mens heeft behoefte aan waardering, erkenning en respect. Daarom is het goed om even stil te staan bij het woord zelfrespect stil te staan

Zelfrespect: de overtuiging dat je eigen mening en je eigen gevoelens waarde hebben. Veel mensen met een laag zelfvertrouwen gaan er vanuit dat hun meningen minder belangrijk zijn dan die van anderen. Een hoog zelfvertrouwen houdt niet in dat je jouw meningen belangrijker vindt dat andermans meningen. Eerder is het zo dat je zowel je eigen als de mening van de ander respecteert. Woorden die met zelfrespect in verband staan zijn: zelfverzekerdheid, zelfvertrouwen, minderwaardigheidsgevoel, assertiviteit.

 

5. Woede en het komen tot een oordeel.  

De film “I, Daniel Blake’ kan bij de kijkers felle reacties oproepen. Het betrekken

van ‘toeschouwers’ zie je in de film, wanneer er op straat een tragisch stukje commedia dell'arte wordt opgevoerd: dat creëert een gemeenschapsgevoel (hoe lang?). Dit straattheater doet denken aan films van Luchino  Visconti en van Vittorio De Sica (Ladri di biciclette, 1948): melodramische momenten, waarin de realiteit wordt uitvergroot en de humor wordt ingezet om de verontwaardiging en woede van de kijker te vergroten. Vernederingen, onrecht, schaamte- en schuldgevoelens duikelen over elkaar heen. Als u boos bent over wat er gebeurt: hoe kan u dan nog tot een afgewogen mening komen?

 

6. Discussievragen: ik hoop dat u de tijd  heeft met anderen na te praten:

5.1  Kunt u zich verplaatsen in de ambtenaar van de sociale dienst?

5.2  Bent u het met me eens, dat erkenning een basisbehoefte is van ieder van ons?

5.3  “Can we talk about my heart?”, vraagt Dan (Daniël) aan het begin van de film.    

       De frustratie groeit, eerst bij Daniel en dan bij jou als kijker. Is dat ook uw

       eigen ervaring?

5.4  De film is niet alleen een aanklacht, maar ook een pleidooi: waarvoor?

Paul Overmeer. Reacties naar: p.overmeer@home.nl

 

Holy Motors(2012), 

maandag 6 nov. film, illusie & fantasie.

 

Frankrijk / Duitsland. ‪Drama / Fantasy. ‪115 minuten. Geregisseerd door Leos Carax, ‪met Denis Lavant, Edith Scob en Eva Mendes.

 

‪We volgen 24 uur in het leven van een wezen. De acteur Denis Lavant speelt verschillende rollen. Hij speelt o.a. een roodharig monster op de Parijse begraafplaats Père Lachaise, een bankier, een bedelares, een stervende man, een huurmoordenaar, de aanvoerder van een accordeonorkest, een arbeider, een familieman. Het wezen lijkt vreselijk eenzaam en uitgeput door al deze verschillende gedaantes, waarin het met tegenzin moet moorden en van mensen moet houden die het niet kent. De vraag rijst waar zijn thuis en zijn familie zijn en waar het zijn gemoedsrust kan vinden. Holy Motors is niet meer dan een lange autorit, waarin een man, die zich Monsieur Oscar noemt, zich in een witte stretch limo door Parijs laat vervoeren om in diverse vermommingen kleine interventies in de werkelijkheid te doen.

 

1. Over de film ‘Holy Motors’

Dana Linssen, de hoofdredacteur van De Filmkrant, schrijft: “Zodra je begint te schrijven over wat Holy Motors zo goed maakt, gaat het over veelheid: het is een estafetteverhaal over de raadselachtige Mr. Oscar die in een witte limousine door Parijs rijdt om in vermomming vreemde klussen te klaren. Elk van die vignetten duizelt van de visuele verwijzingen naar de filmgeschiedenis, zo archetypisch dat je ze, zelfs als je ze niet herkent, toch herinnert. 

Regisseur Leos Carax is het droeve wonderkind van de Franse cinema: een visionair wiens filmplannen vaak stranden in eigen genialiteit. Maar in Holy Motors komt alles samen: een film op het kruispunt van analoog en digitaal, 20ste en de 21ste eeuw. Pure rock-’n-roll, een liefdesgedicht aan de filmkunst, een satire op Hollywood: elke keer ontdek ik iets nieuws, elke keer word ik verliefd en wil ik dansen en langs de Seine slenteren en gevaar lopen en dingen zien die alleen in films kunnen.” (Lees zeker de heel boeiende recensie van Dana Linssen. Google: De Filmkrant Holy Motors)

 

In ‘Holy Motors’ is er niet een doorlopend verhaal: er zijn negen fragmenten/negen taferelen: een man voert opdrachten uit: de opdrachtgever blijft volstrekt onbekend.

 

2. Film: illusie en werkelijkheid

In het begin van de film ‘Holy Motors’ wordt de middelvinger door de hoofdrolspeler Denis Lavant gebruikt om het slot op de achterwand van de bioscoopzaal te openen. De middelvinger opsteken is, zoals u weet, een beledigend, grof gebaar. Met het gebaar van de middelvinger zegt de regisseur: mensen, kijk uit, dit is niet de realiteit!

Film is een illusie, een schijnbare werkelijkheid of een onjuist idee van de werkelijkheid.. Het beeld dat iemand van de werkelijkheid heeft is gebaseerd op diens waarnemingen via de zintuigen en verwerking van deze signalen in de hersenen. Illusies zijn dus gebaseerd op foutieve waarnemingen van reële externe prikkels.

Dichtbij de werkelijkheid, en veraf…  U zag de film ‘I, Daniel Blake: deze film stond dicht bij wat in werkelijkheid gebeurt. Maar veel films raken van de huidige werkelijkheid af, denk aan science-fiction-films of films met overmatig gebruik van tempo en geluid, en van geweld.

 

3. Film als kijkspel: leve de verbeeldingskracht!

Hopelijk kunt u de film ‘Holy Motors’ waarderen, want u wordt actief gestimuleerd om mee te gaan met de verbeelding van de filmmaker.

Bij het lezen van een roman komt uw verbeeldingskracht los. Bij een boekverfilming van een roman, kunt u, nadat u het boek gelezen heeft, teleurgesteld zijn, maar niet per se! Verbeeldingskracht is een talent, dat we kunnen ontwikkelen. We maken ons voortdurend van het leven een voorstelling: van hoe het vroeger was, hoe we tegen de huidige situatie aankijken in ons leven en in de wereld, en hoe we ons de toekomst voorstellen van de generaties na ons.

Onvermijdelijk balanceer je dan tussen sombere en optimistische visies. Daarom zie je mensen bepaalde filmgenres vermijden. De film van vandaag koos ik, omdat grappige, absurdistische, horror-achtige fragmenten u actief aanzetten om te balanceren, zoals met uw voeten op een wipplankje.

 

4. De cinefiel kan genieten!

De hoofdrolspeler zet steeds een ander masker op. Persona = masker. Het latijnse woord verwees oorspronkelijk naar een theatraal masker met toetertje waardoorheen de acteur sprak. De acteur speelt een rol. Het kijken naar de film wordt extra boeiend, als je je probeert in te leven in hoe de rol gespeeld wordt.

De cinefiel kan genieten van de vragen, die bij hem opkomen bij het zien van de film, asso-ciaties van filosofische aard. Bijvoorbeeld: hoeveel rollen speelt een mens in het leven? Wat is nou het echte leven? Ziet de camera mij of richt ik mij naar de camera? Zit er in absurditeit, in fantasie ook een aspect van schoonheid? Kan ik ook aangenaam geprikkeld worden door momenten van horror; hoe is dat te verklaren? Kan een film zoals deze ons zo prettig in verwarring brengen, dat ik wel eens na afloop weten wil, welke momenten van  de film bij andere kijkers tot verwondering, tot afkeer leidden.

 

5. Vragen achteraf bij ‘Holy Motors’.

 

(a) Heeft u soms hardop gelachen? Heeft u weleens ‘weggekeken’?

(b) Kunt u ermee leven, dat u niet alles ‘snapt’?

©  Kent u iemand, die deze film geweldig / zeker niet zou waarderen?

(c) Hoeveel rollen speelt (en vooral: speelde) u in uw eigen leven?

(d) Welke filmgenres liggen u niet zo? Ik vermoed, dat u vooral geboeid raakt door ‘documentaire films”, klopt dat?

 

Paul Overmeer. Reacties naar: p.overmeer@home.nl 

El Abrazo de la Serpiente (2015): lofzang op een verdwenen cultuur. Maandag 8 januari 2018.

 

Colombia / Venezuela / Argentinië. ‪Drama / Avontuur. ‪125 minuten . Geregisseerd door Ciro Guerra, ‪met Antonio Bolivar, Brionne Davis en Jan Bijvoet.

 

 

1. Embrace of the Serpent, het omhelzen, het temmen van de slang.

(hier volgt een tekstfragment uit Filmmagie, april 2016)

 

In deze film van Ciro Guerra lopen twee verhaallijnen door elkaar. Met een paar decennia verschil gaan twee westerse wetenschappers in het Amazonegebied op zoek naar het geheime Yakruna-kruid, waarbij ze worden vergezeld door een gids en een sjamaan. Iedere onderzoeker verwacht op zijn manier alle heil van de hallucinogene plant. Een en ander is gebaseerd op de reisdagboeken van de Duitse etnoloog Theodor Koch-Grünberg (1872-1924) uit 1909 en van de Amerikaanse etnobotanist Richard Evans Schultes (1915-2001) uit 1940. Veeleer dan een klassieke verfilming betreft het een fictieve invulling van hoe hun respectieve reizen hadden kunnen verlopen.

Je raakt helemaal in de ban van de bevreemdende, bezwerende schoonheid van deze onaards mooie film. Hij is als een visioen van een andere wereld, een historisch-psychedelische trip naar onbekende fysieke en mentale oorden waar we misschien wel van dromen, maar die we in ons rationalistische, wetenschappelijke wereldbeschouwing naar fabeltjesland hebben verwezen. De zoektocht naar het kruid dat dromen veroorzaakt laat zich lezen als een metafoor voor wat de westerse mens in de loop van zijn geschiedenis is kwijtgeraakt, namelijk de betovering van zijn leefwereld. Tegelijk is het een impliciete aanklacht tegen het kolonialisme van de blanke man, want diens beschavingsdrang in naam van ‘vrijheid en vooruitgang’  bleek feitelijk een strooptocht.

 

2. Regisseur, filmische kwaliteit. 

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de oorspronkelijke bewoners. De Colombiaanse cineast Guerra toont zich een meester in het neerzetten van een onwereldse sfeer in overweldigende landschappen. De prachtige zwart-witfotografie bestrijkt een oneindige waaier van grijstinten, waarbij de lichte partijen een zilverwitte schijn krijgen. Alleen in de kosmische droom op het einde van de film krijg je kleuren te zien: een scène die tot stand kwam met digitaal bewerkte beelden van de Hubble-ruimtetelescoop. De film wordt gesproken in negen verschillende talen. De film is niet alleen een odyssee door de Amazone, maar ook een vernietigende kritiek op de kolonisatie van de rubberbaronnen.

 

3. Karamakate: gids én moreel kompas.

We volgenden Karamakate, een sjamaan en laatst overlevende van zijn stam. Hij is de gids van de twee achtereenvolgende wetenschappers door het Amazonewoud, op zoek naar de heilige plant yakruna. Probeer als filmkijker u te verplaatsen in zijn situatie, in zijn wijze van zijn en spreken.

In hun mythologische wereldbeschouwing spelen de slang en de jaguar een hoofdrol.

De Amazone is de zoon van de reuzenslang anaconda, beweert Karamakate, verwijzend naar de mythe van het serpent dat neerdaalde van de Melkweg en de aarde zoende. Het water van de rivier, dat kronkelt als een slang, werkt als een tijdmachine.

 De film is een lofzang op de verdwenen cultuur van de indianenstammen in het Amazonebekken op de grens tussen Colombia, Peru en Brazilië.

 

4. ‘De indiaan in ons bewustzijn’.

Dit is de titel van een boek (1986) van Ton Lemaire, waarin wordt uitgelegd, hoe de westerse wereld voorheen en nu aankijkt tegen de Indianen. Vroeger was er een afkeer van de Indianen, maar ook bewondering voor ‘de goede wilde’. Vandaag proberen de traditionele Indianenstammen in het Amazonegebied hun eigen vorm van samenleven te handhaven en hun eigen spiritualiteit en hun hun eigen verhouding tot de natuur als ‘Moeder Aarde’ te herontdekken.

Bij het zien van de film wordt elke kijker gedwongen na te denken over zijn eigen houding tegenover de natuur, tegenover andere culturen, tegenover de milieuproblematiek.

 

5. Vragen voor uw eigen nabeschouwing:

5.1  Voelt u zich verwant met het spiritueel benaderen van de natuur? Wat houdt dat in?

5.2  Momenteel is er schuldgevoel over ons eigen koloniaal verleden: waaruit blijkt dat?

5.3  De film is niet alleen een aanklacht, maar ook een pleidooi: waarvoor?

 

Paul Overmeer. Reacties naar: p.overmeer@home.nl

 La fille inconnue (2016), maandag 5 februari 2018: portret van een dokter.

 

België / Frankrijk.

‪Drama. ‪113 minuten / 106 minuten.

Geregisseerd door Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne, ‪met Adèle Haenel, Jérémie Renier en Olivier Gourmet.

‪Jenny is een jonge huisdokter met schuldgevoelens, omdat ze de deur van haar praktijk gesloten hield voor een meisje dat later dood wordt aangetroffen. Wanneer ze van de politie hoort dat de identiteit van het meisje onbekend is, gaat ze op zoek naar haar naam. Beetje bij beetje brengt ze de waarheid aan het licht.

 

1. Een morele situatie

 

De films van de gebroeders Dardenne plaatsen hun personages doorgaans in een morele situatie: of het nou een timmerman is die de moordenaar van zijn zoon in dienst neemt (Le fils), een wanhopige jonge vader die zijn kind verkoopt (l’Enfant), of een vrouw die haar baan alleen kan behouden als haar collega’s afzien van een bonus (Deux jours, une nuit).

 

In de film “La fille inconnue’ wordt een portret gemaakt van een dokter: Jenny, een jonge en betrokken huisarts uit een plaatsje bij Luik: zij wordt geplaatst voor een morele vraag. Vroeger kende wij de huisarts, als iemand die bij je thuis kwam: tegenwoordig gebeurt dat nog maar weinig. Een huisarts, die in een arme volkswijk werkt, heeft dag in dag uit te maken met sociale, pijnlijke situaties: u kunt zich wel wat morele dilemma’s voorstellen!

 

2. Karakteristiek van het werk van de gebroeders Jean-Pierre en Luc Dardenne.    

 

De broers Dardenne leggen zichzelf enkele strenge regels op. Het is bijna een  ‘formule’. (a) Regie, scenario en productie zelf in handen houden. (b) Het filmproces technisch zo eenvoudig mogelijk houden. (c) Een personage als uitgangspunt nemen, en niet een verhaal.  (d) Acteurs en locaties zelf kiezen (en liefst onbekende), maar wel met een bekende actrice in de hoofdrol: de excellerende Adèle Haenel (*Paris, 1989). 

 

La fille inconnue in zijn huidige vorm is zo exact in elkaar gezet als een Zwitsers uurwerk. Knap gemaakte film, een soort minimal art, geen opsmuk. Je kunt tijdens het kijken constateren, wat er komt kijken om een film te maken, de overgangen, de close ups, de acteurs die in de mise-en-scene worden gezet door de regisseur.

3. Hoe kijkt u,  hoe komt u tot een oordeel? Distantie en betrokkenheid.

 

De film is alledaags, het kan gewoon gebeuren in je eigen woonwijk in de stad. Zoals altijd bij de Dardennes draait het om de sociale processen die ze blootleggen. In dit geval: de immense kloof tussen zwart en wit, die nergens wordt benadrukt maar telkens weer opspeelt. De wat naïeve maar onverschrokken middenklasse-arts mengt zich al snel in werelden die ze wellicht liever niet zou kennen.

 

De regisseurs willen de kijkers niet voorschrijven hoe ze de film moet zien. Dat mogen ze zelf invullen, anders wordt het een propagandafilm. Zij willen de kijker de ruimte geven om zichzelf dingen af te vragen. Dat kan alleen door dicht bij de personages en het verhaal te blijven. Dan komt de rest vanzelf wel. Maar van deze film wordt door een recensent gezegd, dat je als kijker te veel wordt getroffen in je hoofd en te weinig in je hart.

 

Je kunt je afvragen, of je je voor maatschappelijke problemen pas echt kunt interesseren, als je via een casus empatisch kunt meevoelen met een individu. Voor de film van vandaag is een sociologische houding t.o.v. het alledaagse leven nodig, terwijl we toch zo graag psychologiseren bij onze werkelijkheidservaring.

 

Het gaat hier om een morele kwestie, die iedereen aangaat. Je wordt niet helemaal emotioneel ondergedompeld in het verhaal, je blijft op afstand kijken: zodat je al kijkend kunt nadenken, hoe je zelf in zo’n situatie zou handelen. De filmkijker zal zich afvragen of hij ook zo gehandeld zou hebben als de huisarts Jenny. We kunnen de kernvraag niet uit de weg gaan, hoe wij als Europeanen omgaan met immigranten en vluchtelingen.

 

 

4. Discussievragen bij ‘La Fille Inconnue’

 

1. Ervaart u ook dat ‘afstandelijk’ kijken u helpt u een moreel oordeel te vormen?

2. Welke specifieke talenten moet een huisarts in een volkswijk hebben?

3. Heeft u in de gaten, dat deze film met minimale middelen is gemaakt?  

4. Is er een persoon in de film, door wiens ogen u vooral probeert te kijken?

 

 La La Land (2016), maandag 5 maart 2018: een vrolijk kijk- en luisterspel.

 

Verenigde Staten.musicalfilm, romantische komedie,126 minuten . Geregisseerd door Damien Chazelle,met Emma Stone, Ryan Gosling en J.K. Simmons. (De regisseur Damien Chazelle maakte ook de film Whiplash, 2014). Opgenomen in 60 lokaties: in en vlakbij Los Angeles, de stad van Hollywood.

 

1. Het plot: kunstenaarsdromen.

Mia (Emma Stone) is een serveerster met de droom om actrice te worden, maar ondanks de talloze audities die ze doet, heeft ze geen succes. Jazzmuzikant Sebastian (Ryan Gosling) droomt van een eigen club. Ze ontmoeten elkaar een paar keer toevallig en worden verliefd. Ze proberen elkaar te stimuleren hun dromen waar te maken en met succes. Maar dit succes drijft hen ook geleidelijk uit elkaar.

De film springt vijf jaar vooruit. Mia is nu getrouwd met een andere man en heeft een dochtertje. Toevallig komen Mia en haar man langs een jazzclub en gaan er naar binnen. Sebastian blijkt er op te treden, het is zijn club. Nu volgt een droomscène, waarin Mia en Sebastian met elkaar verder zijn gegaan. Terug in de werkelijkheid kijken Mia en Sebastian elkaar nog aan zonder iets te zeggen, waarna Mia vertrekt met haar man.

 

2. La La Land: een filmmagische sprookje; droom en realiteit.

Wordt het verhaal niet hinderlijk onderbroken door de muziek? Over de relatie verhaal en muziek zegt de regisseur Damien Chazelle in een interview: "Ik geniet zelf enorm van het musicalgenre, en ik wilde mij op geen enkele manier excuseren omdat ik een goede musicalfilm wilde maken. Natuurlijk moesten de dansnummers er wel prachtig uitzien. Maar ik wilde niet de dans en de muziek misbruiken om valse emoties op te wekken. Als de film mensen raakt, moet dat door het verhaal komen." De twee hoofdrolspelers zijn artiesten, die een droom najagen, maar toch uiteindelijk moeten accepteren, dat de reële wereld een andere is.

Waarom deze film uitgekozen voor het KVG: We kijken nu eens niet naar een film met ernstige onderwerpen (hoe leven mensen in andere culturen, mens wie zijt gij en hoe gaan mensen met elkaar om), omdat we weleens gewoon plezier willen beleven met een verhaal en muziek. La La Land is een musicalfilm, die je optilt en die je tijdelijk uit de echte wereld haalt van onontkoombare treurnis en dagelijkse dompers.

3. Muziek en Nostalgie, muziek en plezier in het leven.

Een musical doet geen dringend beroep op uw denkvermogen: u wordt geamuseerd met dans en muziek. We laten ons graag door de emotie meebewegen, dat kan met muziek. Muziek helpt tegen vele kwalen. Maar welke klanken en ritmen werken het best bij liefdesverdriet, neerslachtigheid, lusteloosheid en andere gemoedstoestanden? Christopher Rueger schreef hierover het boek ‘De muzikale huisapotheek’ (Utrecht, 1996). Alfred Hitchcock heeft onvolprezen aangetoond, hoe muziek de filmkijker in een bepaalde stemming kan manoeuvreren. Bij een musicalfilm wordt m.i. ook nog een lichamelijke reactie opgeroepen: bij het zien van al die danspasjes en heupbewegingen kun je eigenlijk niet stil in je stoel blijven zitten.

 

4. Een liefdesbetuiging aan de filmgeschiedenis.

De musicalfilm La La Land verwijst graag naar zichzelf, naar Hollywood, naar vroegere films. Allicht organiseerde het filmwereldje, met veel media-tamtam, de toekenning van heel veel prijzen (voor scenario, regisseur, actrice, acteur enz.).

Nu word je op de hoogte gebracht van vroegere Hollywoodfilms, een kapitalistisch product, die heel knap mensen amusement kan geven, want de regisseurs bogen op de enorme productie-ervaring van grote Hollywoodregisseurs zoals Alfred Hitckcock.

Er zijn o.a. verwijzingen naar Ginger Rogers & Fred Astaire (1936), Gene Kelly (1952) en Danny Kaye & Vera Ellen (1954). Dit zijn bekende dansen in oude films: type, als u wilt, achtereenvolgens in google in (1) Swing Time Ginger Rogers and Fred Astaire youtube, (2) Singing in the rain Gene Kelly youtube, (3)The Best Things happen while you’re dancing – Danny Kaye and Vera Ellen youtube.

U kunt ook de vijftien scores (muziekstukken) van de film La La Land afluisteren, maar ik zou zeggen: laat u eerst verrassen door de film. Naderhand kunt u youtube-opnames beluisteren. (m.n. another day; A lovely night).

 

Suggesties voor de nabespreking van La La Land.

  • Kreeg u vitaliteitsvitamine bij het kijken naar deze film? Zat u stil op uw stoel?
  • Indien u geen liefhebber bent van een musical (waarom niet?), kunt u dan deze film toch wel waarderen?
  • Een film kan u boeien vanwege de problematiek (ethisch, maatschappelijk), maar de film is vanaf zijn beginperiode ook bedoeld om mensen te laten ontsnappen aan de werkelijkheid. Gunt u zichzelf deze vorm van escapisme? (filmmagisch sprookje).
  • U kunt uzelf voorbereiden op het zien van een film door bij google in te typen: filmtitel filmkrant. Breng elkaar hiervan op de hoogte!     

 

Paul Overmeer. Reacties naar: p.overmeer@home.nl

 

 

 

Paul Overmeer. Reacties naar: p.overmeer@home.nl